Blog

Algemene voorwaarden op de website? Bewijs het maar!

Hoe bewijs je dat algemene voorwaarden vroeger op je website stonden? Met die vraag worstelde een ICT-dienstverlener in een rechtszaak voor de Rechtbank Oost-Brabant. Het ICT-bedrijf stelt de FENIT-voorwaarden te hanteren (de oude versie van de ICT~Officevoorwaarden / Nederland ICT-voorwaarden) – maar had geen bewijs ingediend dat de voorwaarden ook voor het sluiten van de betreffende overeenkomst gemakkelijk toegankelijk waren via haar website. De rechtbank had de ICT-dienstverlener daarom in de gelegenheid gesteld om bewijs te overleggen waaruit dit zou moeten blijken. Daarop heeft een getuigenverhoor plaatsgevonden en heeft het bedrijf nog extra screendumps van haar website ingediend. Helaas voor de ICT-er zonder resultaat. De voorwaarden werden daarom vernietigd.

 

Wat was er aan de hand?

Tussen partijen is op 31 mei 2010 een overeenkomst gesloten ter zake de levering van hardware en software en onderhoud. In de overeenkomst is onder meer opgenomen dat de ICT-dienstverlener bij al haar transacties de FENIT-voorwaarden gebruikt en dat de FENIT-voorwaarden te downloaden zijn op haar website (met verwijzing naar de url van de homepage).

Na de inwerkingtreding van de geleverde hard- en software zich problemen hebben voorgedaan met het functioneren daarvan: Er was sprake van trage werking en uitval van het systeem. Het ICT-bedrijf heeft tevergeefs getracht deze problemen te verhelpen. Partijen hebben vervolgens over betaling en ontbinding cq. continuering van de dienstverlening een geschil. De ICT-dienstverlener vordert vervolgens bij de rechtbank betaling van ruim EUR 48.000,-; de gedaagde klant vordert ontbinding van de overeenkomst en betaling van een drietal bedragen – bij elkaar een kleine EUR 200.000,-.

Hoewel partijen onder meer ruziën over de ontbinding van de overeenkomst oordeelt de rechtbank dat het er voor moet worden gehouden dat partijen stilzwijgend de beëindiging van de overeenkomst zijn overeengekomen. De overeenkomst is volgens haar daardoor op 11 januari 2013 geëindigd. Omdat er sprake is van beëindiging, en niet van ontbinding, moet de gedaagde zijn betalingsverplichtingen nakomen tot het moment van beëindiging. De rechtbank oordeelt dat gedaagde ruim EUR 42.000,- verschuldigd is. Maar: de gedaagde heeft ook schade geleden. De rechtbank oordeelt dat de automatiseerder geen deugdelijk werkend systeem heeft geleverd aan gedaagde en dat zij is tekortgeschoten in de nakoming van haar verplichting tot het opleveren van een goed functionerend systeem en dat zij in verzuim is geraakt. De ICT-dienstverlener is daarom verplicht om de schade te vergoeden.

Voor wat betreft die plicht tot schadevergoeding heeft de ICT-dienstverlener gewezen op de aansprakelijkheidsbeperking in de FENIT-voorwaarden, die volgens haar van toepassing zouden zijn.  Volgens de rechtbank volgt uit de mededeling in de opdrachtbevestiging dat de ICT-er bij al haar transacties de FENIT-voorwaarden voorwaarden gebruikt, welke mededeling ook al voorkwam in haar offerte, dat zij overeenkomsten sluit onder toepasselijkheid van deze voorwaarden. Op grond van de inhoud van deze vermelding had dat ook voor gedaagde duidelijk moeten zijn. Nu gedaagde met de opdrachtbevestiging akkoord is gegaan moeten de FENIT-voorwaarden worden geacht onderdeel uit te maken van de overeenkomst tussen partijen. Gedaagde heeft zich echter ook beroepen op de vernietiging van de algemene voorwaarden omdat  de FENIT-voorwaarden op 31 mei 2010 niet gemakkelijke toegankelijk op de in de opdrachtbevestiging genoemden site.

Algemene voorwaarden zijn vernietigbaar indien de gebruiker van die voorwaarden de ander niet een “redelijke mogelijkheid heeft geboden om van de algemene voorwaarden kennis te nemen”. Zo’n redelijke mogelijkheid is geboden indien de algemene voorwaarden voor gedaagde als afnemer gemakkelijk elektronisch toegankelijke waren op het door de ICT-dienstverlener als dienstverrichter meegedeeld adres.

De ICT-dienstverlener heeft ter onderbouwing daarvan screendumps van haar website in het geding gebracht van 19 februari 2009, 24 mei 2010 en 24 juli 2010. Dat blijkt echter niet de .nl-site te zijn waar de overeenkomst naar verwees, maar een .com-site. Maar omdat uitdrukkelijk (extra) bewijs is aangeboden dat de voorwaarden toen op de website stonden, gaat de rechtbank daarin mee.

 

Wat bepaalt de wet?

De rechtbank neemt het juiste uitgangspunt: een leverancier die algemene voorwaarden wil hanteren moet volgens de wet aan de klant “een redelijke mogelijkheid” te geven om van die voorwaarden kennis te nemen. Voldoet de leverancier daar niet aan, dan kan de klant de voorwaarden vernietigen. En dat kan flinke gevolgen hebben: de leverancier kan zich dan niet verschuilen achter de juridische bescherming van de afspraken in de algemene voorwaarden. Denk bijvoorbeeld aan een uitsluiting van aansprakelijkheid, of een beperking van aansprakelijkheid.

Voor leveranciers is het dus niet alleen belangrijk om goede algemene voorwaarden te hebben, maar ook om die algemene voorwaarden op de juiste manier van toepassing te verklaren. De veiligste manier is om een exemplaar van de algemene voorwaarden aan de klant te verstrekken voor of bij het sluiten van de overeenkomst met de klant. Dus meeleveren bij de offerte bijvoorbeeld.

En de Hoge Raad?

Recent heeft ook de Hoge Raad zich uitgelaten over de toepasselijkheid van branchevoorwaarden – toevallig ook de FENIT-voorwaarden. De ICT-leverancier had nagelaten om de voorwaarden aan de klant te verstrekken, maar hij had in de offerte wel melding gemaakt dat de FENIT-voorwaarden van toepassing zijn. Volgens de ICT-er waren de voorwaarden echter gemakkelijk online te vinden door hierop te zoeken. Maar de Hoge Raad is onverbiddelijk en wijst dit standpunt af: Het initiatief om de klant te informeren over de algemene voorwaarden moet van de gebruiker van de algemene voorwaarden komen. Gevolg: algemene voorwaarden niet van toepassing.

Een verwijzing op de offerte naar de toepasselijkheid van algemene voorwaarden is dus niet voldoende. ICT-leveranciers doen er nog altijd verstandig aan om – in de fase voordat de overeenkomst wordt gesloten – een exemplaar van de algemene voorwaarden aan de klant te leveren.

 

Wat oordeelt de rechter nu?

De IT-dienstverlener laat getuigen horen die stellen dat de voorwaarden op de website stonden ten tijde van het sluiten van de overeenkomst. Ook worden stukken ingediend waaruit zou blijken dat de .com-domein en .nl-domein dezelfde website zouden betreffen. De rechtbank oordeelt echter dat beide getuigen statutair directeur zijn van de IT-leverancier. Ze gelden daarom als partijgetuigen en dat brengt met zich mee dat hun verklaringen geen bewijs in het voordeel van het IT-bedrijf kunnen opleveren, indien geen aanvullende bewijzen voorhanden zijn die zodanig sterk zijn en zodanig essentiële punten betreffen, dat zij de partijverklaring voldoende geloofwaardig maken. Er wordt daarom gekeken naar de stukken waaruit zou blijken dat de .com-domein en .nl-domein dezelfde website zouden betreffen. Het gaat onder meer om informatie over het IP-adres van het .com-domein en het .nl-domein. Omdat beide domeinen hetzelfde IP-adres hebben is dat volgens de IT-dienstverlener het bewijs van haar stelling dat het niet uitmaakt of de extensie .com of .nl wordt gekomen omdat men op dezelfde website uitkomt. Uit nieuwe schermafdrukken kan echter niet worden opgemaakt dat de FENIT-voorwaarden op de relevante datum gemakkelijk toegankelijk waren op de website: De schermafdrukken vermelden geen enkele, in dit verband relevante datum. Bovendien blijken de nieuwe screendumps qua inhoud af te wijken van de eerdere screendumps. De rechtbank volgt de IT-dienstverlener daarom ook niet in de stelling dat men op dezelfde website zou uitkomen met de .com en .nl-extensie.

De rechtbank oordeelt daarom dat het IT-bedrijf niet zodanig sterk en essentieel bewijs heeft overgelegd dat de partijgetuigenverklaringen voldoende geloofwaardig worden gemaakt.

De rechtbank concludeert dat er niet is voldaan aan de bewijsopdracht en dat het IT-bedrijf aan gedaagde niet een redelijke mogelijkheid heeft geboden om van de algemene voorwaarden kennis te nemen. De vernietiging van de algemene voorwaarden door de gedaagde slaagt daarom. Dit betekent dat de IT’er geen beroep kan doen op de beperking van aansprakelijkheid.

Gevolg: het IT-bedrijf is gehouden de volledige schade te vergoeden, die wordt bepaald op in totaal EUR 36.577,08.

Gedaagde hoeft daardoor nog maar ‘slechts’ ruim EUR 5.000,- te betalen en het IT-bedrijf mag de proceskosten betalen van ruim EUR 3.000,-.

 

Wat betekent dit voor de praktijk?

Dit vonnis toont maar weer eens aan hoe belangrijk het is om de algemene voorwaarden niet alleen van toepassing te verklaren maar ook om ze mee te leveren voor het sluiten van de overeenkomst. Enkel een verwijzing naar de homepage van je website is (vaak) onvoldoende. Wanneer je algemene voorwaarden hanteert doe je er goed aan om:

1) In de offerte op te nemen: “Op al onze werkzaamheden zijn onze algemene voorwaarden van toepassing. Een exemplaar hiervan is bijgevoegd bij deze offerte. Door ondertekening verklaar je de algemene voorwaarden te hebben ontvangen en met de toepasselijkheid daarvan akkoord te zijn.”

2) De algemene voorwaarden bij de offerte te voegen.

Meer weten? Bel of mail gerust.

Gerelateerde berichten

Leave a comment