Blog

Op visexpeditie met Google voor bewijs? Niet doen!

In een eerder blogbericht heb ik al eens uit de doeken gedaan dat je bewijs kunt veiligstellen door bewijsbeslag te leggen. Als een derde partij bepaalde documenten heeft, waar jij weet van hebt, dan kan je die documenten door middel van bewijsbeslag als het ware bevriezen. Dit blijkt ook te gelden voor documenten in de cloud. Bewijsbeslag is dus een bijzonder interessant en krachtig rechtsmiddel in onze informatiesamenleving. Maar “With great power comes great responsibility”: Bewijsbeslag kan niet ‘zomaar’ op alles. Je zal duidelijk moeten omschrijven waarop je beslag wil leggen. Doe je dat niet, dan kan jouw verzoek worden afgewezen. En dan sta je met lege handen. Zo ook de – geanonimiseerde – vennootschap naar vreemd recht die bij de rechtbank Overijssel verzocht om op basis van een 17-tal zoektermen allerlei documenten te beslaan. Dat was volgens de rechter niet toegestaan: de selectie van documenten op basis van zoektermen is te onbepaald en leidt tot een “fishing expedition”.

Wat was er aan de hand?

De rechter wordt onder meer verzocht om bewijsbeslag toe te staan op “alle documenten en informatie” beschikbaar bij de wederpartij, waaronder “interne en externe correspondentie (brieven, e-mails etc.), memo’s, concepten, Word-documenten, tekeningen etc. (in geschreven en elektronische vorm), die één of meer van de volgende trefwoorden (zoektermen bevatten)”, gevolgd door een 11-tal zoektermen; alsmede een aantal andere concepten en verwante documentatie welke één of meer van een zestal andere zoektermen bevatten.

Wat oordeelt de rechter?

De voorzieningenrechter toetst dit verzoek aan de wet en aan een recente uitspraak van de Hoge Raad. Immers, wat bij bewijsbeslag wel en niet mag is een stuk duidelijker geworden sinds dat de Hoge Raad – het hoogste rechtsorgaan in Nederland – zich vorig jaar heeft geuit over de reikwijdte daarvan. Bewijsbeslag is immers een ingrijpend dwangmiddel waardoor – onder omstandigheden – aan de wederpartij aanzienlijke hinder of schade kan worden toegebracht. Het beslag mag daarom slechts worden gelegd op de stukken waar om wordt verzocht. Wanneer je om een bewijsbeslag vraagt (de mogelijkheid om bewijsbeslag te mogen leggen kan door middel van een verzoekschrift worden gevraagd aan de rechter) moet je de gewenste stukken dus zo precies mogelijk omschrijven. Vissen naar bewijs is dus niet toegestaan.

De rechter meent dat de verzoeker álle digitale documenten van de wederpartij in beslag wil laten nemen, om daarop vervolgens een zoekopdracht via Google te verrichten op de 17 zoektermen. De rechter oordeelt dan ook dat de verzoekende partij kennelijk pas na die doorzoeking en pas na kennisneming van de inhoud daarvan kan beoordelen van welke gegevens zij inzage, afschrift of uittreksel wil vorderen. En dat is te ruim: het moet volgens de rechter gaan om bepaalde gegevens.

Interessante omstandigheid die de rechter daarbij meeneemt is dat partijen concurrenten van elkaar zijn op het gebeid van geavanceerde technologische ontwikkelingen. Oftewel: beide partijen hebben een groot belang bij bescherming tegen inzage in bedrijfsgeheimen door een concurrent.

De rechter is dan ook duidelijk: het verzoek wordt afgewezen.

Wat hebben we hieraan in de praktijk?

Wanneer je bewijsbeslag wil leggen mag je niet in het lukraak op schattenjacht. Even een hele harde schijf of server beslaan om daarin lekker te zoeken naar informatie die voor jou relevant kan zijn levert je niets op. Zorg er dus altijd voor dat je goed weet wat je wil beslaan: de gegevens die je nodig hebt moeten voldoende bepaald zijn.

Gerelateerde berichten

Leave a comment