Blog

Reactie op een column: Digitalisering, mag het een beetje meer zijn? #DigiDaal

 

“This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill—the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill—you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit hole goes. Remember: all I’m offering is the truth. Nothing more.”

 

Krabbend aan mijn hipsterbaardje en met mijn tenen gekromd las ik de column “Digitalisering? Mag het een onsje minder zijn” van mr. Van Daal. Ironisch genoeg op online advocatennieuwsplatform Advocatie. Als ware reaguurder tipte ik innovation director Jeroen Zweers – door Van Daal weggezet als standaard bebaarde hipster – direct via Twitter over de column. De reacties op mijn timeline (=hipstertaal voor berichtenoverzicht) waren tekenend: “onbekend maakt onbemind” en “als de advocatuur zo ouderwets blijft is het niet zo gek dat advocatenkantoren failliet gaan”. Geuzennaam #DigiDaal staat op het punt trending topic te worden is inmiddels trending topic onder de Twitterende Nieuwe Orde van Advocaten. Mijn handen jeukten ook om direct in mijn pen te klimmen voor een tegenreactie. Bij gebrek aan een pen werd het mijn iPad.

Van Daal schetst als ware onheilsprofeet de opkomst van de digitalisering als een heus doemscenario: digitalisering als de nieuwe kleren van de keizer, digitalisering als mogelijke oorzaak van apocalyptische gevolgen: Verslaving, ontlezing, intellectuele teloorgang en de terugkeer van het kastenstelsel, om maar wat te noemen. Advocaten zouden diepgang missen doordat ze zich zouden begrenzen door 140 Twitter-tekens. Dat je met die 140 tekens bijzonder goed jouw clientèle pro-actief kan informeren over bijvoorbeeld de nieuwste wetswijzigingen en jouw top-5-tips hoe daarmee om te gaan (ja: ook hyperlinks (=hipstertaal voor een voetnoot op het wereldwijde web) zijn mogelijk op Twitter!) is inderdaad verschrikkelijk oppervlakkig. Je wordt er immers niet honderden euro’s per uur voor betaald, dus dat kan je dan maar beter niet doen.

Volgens Van Daal kan je daarom beter niet anders zijn. Of nu ja, wel anders zijn door niet te veranderen. Prima, ieder zijn ding. Je moet ook vooral niet de techguru uit gaan hangen als je een digibeet bent. Schoenmaker, blijf bij je leest. Maar betekent dit dat digitalisering of innovatie het Grote Kwaad is? Nee. Zowel digitalisering als innovatie brengen voordelen  die naar mijn persoonlijke mening nog altijd veel te weinig worden omarmd door de advocatuur. The End of Lawyers van Richard Susskind – volgens mij de bijbel op het gebied van innovatie in de advocatuur – ontbreek in ieder geval niet in mijn (e-)boekenkast.

Uiteraard staat het iedere advocaat vrij om de ganzenveer te pakken en de postbode van een klus te voorzien, maar mijn clientèle (veelal IT-bedrijven, high tech startups en andere innovatieve ondernemingen en organisaties die de drijvende kracht vormen van onze kenniseconomie c.q. informatiemaatschappij) zouden er raar van opkijken. En met hen waarschijnlijk tal van anderen. Wat hen betreft kan de digitalisering van de rechtspraak niet vroeg genoeg komen. Als ik ze vertel dat ik nog moet faxen met de rechtbank, word ik zo hard uitgelachen dat clown Bassie er jaloers op zou zijn.

Dat neemt niet weg dat ik de laatste zou zijn die meent dat digitalisering alleen maar hosanna is: principes als netneutraliteit, vrijheid van meningsuiting, bescherming van privacy, (online) briefgeheim en toegang tot informatie moeten stevig(er) verankerd worden als waarborgen voor onze informatiemaatschappij. En dat geldt niet alleen voor schurkenstaten, maar ook in ons eigen kikkerlandje.

Maar de haast propagandistische toon van Van Daal – niet geheel verschillend van de de door hem aangehaalde cyberpessimist Morozov – toont enkel blindheid voor ander gedachtegoed en context: de toekomst is wat je er zelf van maakt: Voor de een is dat het koesteren van zijn ganzenveer, voor de rest is dat het Wonderland van bits en bytes.

Gerelateerde berichten

Leave a comment